لحظه ی اخری که داشتم می رفتم مانده بودم که گوشی را باخودم ببرم یا نبرم گذاشتمش ... در کمد را بستم رفتم ... نمی دانم چی شد و چرا برگشتم برش داشتم دوباره رفتم ... اگر برنمی گشتم ... اگر تو نبودی ... اگر با کسِ دیگری می رفتیم ... اگر اصلا آن روز دلم نمی خواست تو را اذیت کنم ... اگر اگر ... بگذریم !

sms های تو را می خواندم ... دنیا دنیا امید هل می دادی توی رگ و پی ام ... خیلی اشفته بودم ، همه ی 33 شب اش را کابوس می دیدم، نمی دانم چرا ... انجا خیلی بزرگ تر از من بود اصلا مال این حرفها نبودم من کجا انجا کجا ... من انجا وصله ی ناجور بودم بین ان همه ادم سپید پوش ... عظمت حقارت خودم را حس می کردم ... له می شدم ... به همه چیز شک می کردم ... خیلی بیشتر از شعور من بود ... درکش سخت بود ، فرض کن یکهو پرتت کنند یکجایی که ظرفیتش را نداشته باشی ...گلد فیش ها .. همین ماهی های قرمز را اگر بندازی توی دریا در اثر فشار زیاد می ترکند !!

تو بودی که هی جان می دادی به این بی جانِ خسته ... چقد حرف زدی ... چقد روضه خواندی چقد منبر رفتی ... باز من کابوس می دیدم ... کابوس شیطان را ... کابوس اینکه حلول کرده است در من ... گریه می کردم ... می دویدم او دنبالم می دوید ... 33 روزش را درد می کشیدم یک جوری بود نمی دانم انگار در لایه لایه ام یک نفر داشت متولد می شد ... درد داشت

ان شب اشفته تر از انی بودم که حتی بشود تصورش را کرد ، جای همیشگی ام نشسته بود ، روی پله های باب عمره ، طوری که نبیم ان ساعت مسخره را که چرخ دنده هایش دنده هایم را خورد می کرد ، ... گوشی ام روی زمین بود ... پیام دادی

امید بخواه ... انقدر که بند بند روحت رو پر کنه ! 

بلند شدم ... گشتم و گشتم ... دایره در دایره ، امید خواستم ... انقد که بند بند روحم رو پر کرد ... الان دارم حسش می کنم ... امید رو زیر پوستم .

+ صب پیام می دهی که می دانی ؟

ـ می گویم نه؛ چی را ؟

می گویی روایت داریم که حج روزی را زیاد می کند . 

ـ می گویم یعنی چی ؟

می گویی توی هدیه حج منی !

من می مانم تو هدیه حج منی یا من هدیه ی حج تو ... توی ان اشفته بازار من ... توی ان تار و پود از هم گسسته .. منی که توی تباهی محض بودم

نمی دانم ...

---------------

بعدتر نوشت :

پیام می دهی

_{"دیشب برای اولین بار فهمیدم کسی مرا دوست دارد}

_{بدون هیچ فاکتور و پارامتر دیگری ..."}

 من فقط مور مور می شوم ... همین